ความเสียว ความเสี่ยง

เห็นนั่งเงียบๆ (24).png
06.01.2016

นี่ผมเพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นเมื่อคืนตอนค่ำ ๆ เพราะฉนั้น วันนี้มาสั้น ๆ ก่อนเนอะ (เดียวคอยดูว่าจะสั้นได้จริงมั้ย 55)

ปี ๆ นึงผมไปญี่ปุ่นหลายครั้งนะ “ไปทำไมบ่อย ๆ วะ ?” ใคร ๆ ก็ถามแบบนี้ นั่นสินะ ไปทำไมบ่อย ๆ วะ เดี๋ยวขอผมไปหาคำตอบอีกซักรอบนะ แล้วจะกลับมาบอกนะว่าทำไม หึหึหึหึ

ผมนี่โตมากับอะไร ๆ ที่เป็นญี่ปุ่นเลยนะ การ์ตูนญี่ปุ่นงิ (ทุกวันนี้ก็ยังตามอ่านโคนันอยู่ เมื่อไหร่มันจะโตซักทีวะ) ขบวนการ 5 สีงิ ทีวีตู้เย็นตั้งแต่เด็กจนโต ก็ของญี่ปุ่นทั้งนั้น แม้แต่หนังก็ต้องหนังญี่ปุ่นเท่านั้น อุ่ย !!!

ทำงานที่แรก ก็บริษัทญี่ปุ่น ^^

ผมน่าจะเคยบอกไปแล้วเนอะ ว่าผมเคยทำงานกลุ่มรถยนต์อยู่ 5 ปี แต่มีแค่ปีเดียวเท่านั้นแหละครับที่ได้ทำงานกับนายญี่ปุ่นแบบจริงจัง

ช่วงแรก ๆ นี่ตื่นเต้นมาก ยังไม่ได้ตื่นเต้นเรืองงานยาก งานหนักนะ ตื่นเต้นว่าวันนี้จะคุยกันรู้เรืองมั้ย

“เฮ้ Next Gen (สมมติว่าเป็นชื่อผมละกันนะ 55), ไอ่ นี้ด ชิโรเระ เอช อาร์ อินฟอร์เมชัง”

หืมมมม “ชิโรเระ” อะไรคือ “ชิโรเระ” วะ ?

“บอสซัง วอท’ส ชิโรเระ ไอ ด๊อน อันเด้อสะแตน”

“ชิโรเระ อ่ะ วาย ยู ด๊อน โนว ชิโรเระ… ชิโระเระ อ่ะ ชิโรเระ”

หลังจากสื่อสารกันอยู่ซักพัก นายก็เขียนให้ดูว่าชิโรเระคือ

“เชฟ โรเลต” T_T จบมั้ย ยูว์

นายผมนี่ก็เหมือนนายญี่ปุ่นคนอื่น ๆ ในบริษัทนี่ล่ะครับ มาแต่เช้า อยู่จนดึก วันเสาร์เฮียแกก็มาทำงาน เวลาโค้งให้ Senior ทีนึงนี่ โค้งลึกและนานมาก ทำงานตาม step เป๊ะ ๆ และตามงานแบบ …. ละเอียดยิบ

ฟังดูน่าอึดอัดนะ โดยเฉพาะกับผมในตอนนั้น เพิ่งทำงานมาได้แค่ 2 ปีเองมั้ง ต้องมาทำอะไรตามแบบแผน และใช้เวลาในการพิจารณานานมาก และสิ่งที่โหดที่สุดสำหรับผมในตอนนั้นคือ เวลาจะนำเสนออะไรซักทีนึงเนี่ย ต้องเสนอมากกว่า 5 Scenario จะปรับเงินเดือน จ่ายโบนัส เปลี่ยนรอบการจ่าย Package สำหรับ Early Retirement เพิ่มลดสวัสดิการ บลา ๆ ๆ
ก็ต้องมาไม่น้อยกว่า 5 Scenario

งานบางอย่างใช้เวลาทำเป็นปีก็ยังไม่ผ่าน เพราะเสนอทีนึง 5 Scenario ก็อาจจะยังไม่ผ่าน ต้องไปทำมาใหม่ หรือไปขยี้ ขยายมาจากรอบที่แล้ว กว่าจะผ่านนายคนไทย ไปนายญี่ปุ่น ไปคณะผู้บริหาร หึหึหึหึหึ

นี่คือภาพที่ชัดที่สุดสำหรับผมครับ สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ ความละเอียดรอบคอบ และไม่มองอะไรเพียงด้านเดียว เวลาคิดจะวางนโยบาย หรือกลยุทธ์ หรือจะเปลี่ยนแปลงอะไรเนี่ย อย่าคิด อย่ามองแค่ตื้น ๆ หรือมองแค่แต่เรืองดี ๆ ที่จะเกิดขึั้น แต่ต้องหาให้่เจอด้วยว่า ใครคือคนที่จะซวยจากแผนที่เราจะทำ

แล้วเรามีทางเลือกมากกว่าทางนี้มั้ย ที่จะทำให้มีคนซวยน้อยที่สุดจากสิ่งที่เราจะลงมือทำ จะได้ตีกรอบ ชี้เป้าได้ชัดว่าคนไหนซวย แล้วเราจะช่วยคนซวยเหล่านั้นได้มั้ย ได้แค่ไหน หรือจะปล่อยไปตามบุญตามกรรม แต่ที่แน่ ๆ คือเราจะรู้ก่อนล่วงหน้า แล้วเราก็น่าจะควบคุมได้

ความเสี่ยงยังพอคุมไหว แต่ความเสียวมันคุมลำบาก ผมเป็นโรคกลัวความเสียว T_T

แต่เรืองบางอย่าง เราก็คงรอให้ข้อมูลแน่นเปรียะแล้วค่อยตัดสินใจ มันก็อาจจะช้าเกินไป ต้องปรับใช้ให้ถูกเรืองและสถานการณ์ด้วยนะครับ

ปล. นี่สั้นแล้วใช่มั้ย

#HRTheNextGen

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s